13 oktober 1944

Hier stonden zij
zes mannen op een rij
ze keken recht
in de loop van een geweer…

Mijn vader stond
ook in die rij
met zesendertig jaar
en zag er toen ‘gestold’
zijn eigen levensloop…

Zijn vrouw en kinderen
familie, vrienden en
al zijn idealen…

Hier brak
de golfslag van zijn uur
en keek hij recht
in de loop ‘van zijn verlies…’

Seconden sloegen
als mokerslagen
op het snijvlak van zijn tijd

Zijn vrouw en kinderen….

fragmenten van zijn ‘niet bestaan’
sloegen in …
en de leegten galmden diep
ver door de gangen van de tijd
hij keek toen recht
in de loop ‘van hún verlies…’

Messcherpe flitsen
Flarden tijd
‘schoten ‘door zijn hoofd

Hij deed wat hij moest doen
gaf hulp aan het verzet
verzet tegen onmenselijkheid
Frankrijk, België en
Zuid Nederland
die waren reeds bevrijd….
Maar hier
hier spatten hoop
en waarden uit elkaar
en keek hij recht
in de loop ‘van zijn geloof…’
Waaroms, waarvoors
‘troffen’ zijn hart

Tegenover hen stonden
gedirigeerd op een rij
de kleine mensjes
gevlucht in uniform
en geconditioneerd in plicht
tot onmenselijke
absurde gehoorzaamheid …

Zij staarden met één oog
óver de loop van een geweer
slechts oren scherp gespitst
op het uiterst -sadistisch- sein…

dan ’n reflex…

Ik sta hier stil
en kijk recht
in de loop ‘van de leegte…’

Ik neem tenslotte op
de ‘lege huls’
en ‘plaats’het
in de loop van zijn ‘vertrek’

‘Mijn vader
heeft mij hier
zijn hand gereikt…’

Henk Bos, 13 oktober 1994

Henk Bos schreef dit gedicht naar aanleiding van de herdenking van fusillade op 13 oktober 1944, dus vijftig jaar naar dato. Vijftig jaar na de zwarte dag waarop zes mannen door de Duitse bezetter werden geëxecuteerd op grond van ‘verboden wapenbezit’.

Henk Bos heeft een grote rol gespeeld bij het tot stand komen van de jaarlijkse herdenkingen en onderzoek naar de nabestaanden van de zes slachtoffers.